Origami
Ni JohnjoTuason
UMUWI ANG MANUNULAT na may kung anong mabigat na dumadagan sa dibdib. Galing siya sa espesyalistang duktor at ipinagtapat sa kanya na may cancer siya sa bituka at ilang buwan na lang ang itatagal ng kanyang buhay. Pampalubag loob pang sinabi sa kanya na tulad ng karaniwang nangyayari, kung maganda ang pagresponde ng katawan niya sa treatment ay maaaring umabot pa siya ng isang taon.
Sinalubong ang Manunulat ng kanyang nanay at napansin agad na mayroon siyang dinaramdam.
“May problem ba?”, tanong nito.
Bakit ba gano’n ang mga nanay? Kahit pagkatapos ng mahabang panahong magluwal ng anak ay hindi na kailanman napuputol ang pising nagdudugtong sa kanilang mga pusod?
Tinitigan niya ang nanay niya at marahang hinatak papunta sa kuwarto niya. Halos tatlong oras sila sa loob at kinabahan ang katulong na si Ditas nang marinig ang impit na pag-iyak ng nanay ng Manunulat sa loob ng kuwarto.
MAG-AALAS KUWATRO NG HAPON ng tumigil ang dilaw na school service sa harap ng bahay at bumaba ang batang si Ignatius na ang bansag sa bahay ay “Intoy”. Anak siya ng Manunulat sa pagkabinata. Mabilis itong pumasok ng bahay at sinalubong ng kanyang tatay na binuhat siya at niyakap ng mahigpit.
“Nako”, sabi ng Manunulat., “ang bigat-bigat mo na!”
“Eh paanong hindi bibigat, lumalaki na!”, ang sabi ng nanay ng Manunulat mula sa likod. “Sinanay mo kasing buhatin, grade 5 na! O, dito na sa kusina para magmeryenda.”
Habang pinagmamasdan ng Manunulat ang anak na kumakain ng sampurado ay naramdaman niya ang matinding lungkot. Kaya naisip niyang hindi na ipagtatapat kay Intoy na siya ay may sakit at mamamatay.
Napansin pala ng nanay niya ang tulalang panonood niya sa bata at hindi napigilang maapektuhan. Tumayo itong bigla at nagpaalam. “Babanyo muna ako”, nanginginig ang boses nitong sinabi at dali-daling tumalikod.
DATI, BINIBILANG PA NG MANUNULAT ANG KANYANG MGA AKDA. Ilan ba ang na-publish? Ilan ba ang pinarangalan? Ilan ba ang pinistaan? Ilan ang nanatiling ideya na lamang at hindi na tuluyang nahabi at nabuo? Ngayong nasentenysahan na ang kanyang buhay at paubos na ang kanyang mga natitirang araw ay hindi siya mapakali. Gusto niyang sumulat nang sumulat, ibuhos ng kanyang diwa ang lahat ng posibilidad, taktakin ang utak niya’t pagiging malikhain. Nagmadali siya. Magdamag siyang humarap sa PC at tumipa siya. Sinabayan niya ang mga segundo. Tumipa siya hanggang sa malagpasan na niya ang pagpitik ng mga mili-segundo. Lahat ng kulay na nakita ay naging maikling kuwento. Lahat ng naamoy at narinig ay nagkaroon ng sukat at metro. Lahat ng masalat ng mga daliri at palad ay naging mga dula at nobela. Umikot ng umikot ang kanyang ulo at saka nahilo. Hanggang sa isang gabi ay nanlaban na ang sariling katawan at pagod siyang sumalampak sa kanyang kama.
Narinig niyang umiiyak si Intoy sa kabilang kuwarto. Tumayo siya at nagmadaling pumunta sa anak. Nakita niya itong nakaupo sa tabi ng kama, tangan-tangan ang isang tupi-tuping papel na iniiyakan ng bata.
“O, ano’ng nangyari?” Tinabihan niya ito.
“Tinutukso po ako ng mga kaklase ko”, paliwanag ni Intoy na hihikbi-hikbi pa. “Pinagagawa kami ng origami ni teacher pero di ako makasunod. Pinagtawanan nila ako.”
Inakbayan ng Manunulat ang bata at kinuha mula dito ang tupi-tuping papel. “Ano ba dapat ‘to?”, tanong niya.
“Aso po”.
Ang ginawa ng Manunulat ay binuklat ang papel at tinuwid ang gusut-gusot. Sinimulan niyang tupiin muli ang papel sa harap ng bata at unti-unting nagkaroon ito ng katawan ng aso, nagkaroon ng nguso, tenga, mga paa, at buntot. Bukang-buka ang mga mata ni Intoy sa pagkamangha. “Marunong ka, Tatay?”, bulalas nito.
Napangiti ang Manunulat. Tinuruan niya ang anak kung paano gumawa ng asong papel. Tupi sila nang tupi hanggang sa huli ay nakuha din ni Intoy kung papano gumawa ng asong papel. Naengganyo silang mag-ama kaya halos singkuwentang asong papel ang nalikha noong gabing ‘yon.
Nakita ng Manunulat ang saya ni Intoy kaya’t sa mga sumunod pang araw ay iba’t-ibang anyo ng origami ang itinuro niya dito: pusa, bahay, Bangka, ibon, dinosaur, bola, kahon, bulaklak. Nang naubusan siya ng origaming alam ay naghanap siya sa Google na siyang ginawa nilang mag-ama gabi-gabi bago matulog. Pati pinakakumplikado ay pinag-aralan nilang dalawa gawin: telebisyon, computer, space ship, simbahan, eroplanong may tarmac, haring nakaupo sa trono, prinsesang nasa tuktok ng tore at naghihintay ng sasagip, kabalyerong may tangan-tangang espada, sapatos ni Cinderella, huklubang may dalang basket at may maliliit na mansanas.
Isanglibo’t isang kuwentong hindi isinulat ng tinta kundi itinupi ng mga daliri. Nang maubusan ng papel ay sinimulang tupiin ang mga pahina ng mga pinagsulatan ng Manunulat. Pamilyang gawa sa papel, kusinang gawa sa papel, baul ng kayamanang gawa sa papel, papel na duktor na may stethoscope, hiringgilya, ambulansya, hospital bed…
At dumating ang araw na nakaratay na sa higaan ang Manunulat. Kapiling niya gabi-gabi ang anak. Ang paligid nila’y isang museo ng iba’t ibang uri ng origami. Sa buong panahong ito ay hindi na nakapagsulat pa ang Manunulat. Walang bagong kuwento siyang nalikha. Tanging mga bangka-bangkaan, bahay-bahayan, kastilyo-kastilyuhan at tao-tauhan lang na gawa sa papel.
Pero ‘di bale na.
Magkahawak ng kamay ang mag-ama. Hindi na makapagsalita ang Manunulat. Ngiti lang ang binibigay niya sa anak. Si Intoy naman, madalas lumuha ngunit nakangiti din sa kanyang tatay.
Hanggang sa ibuhos na ng Manunulat ang kanyang kaluluwa. At nataktak na mula sa kanyang baga ang huli niyang hininga.
GAGRADWEYT NA SI IGNATIUS O INTOY MULA SA KOLEHIYO sa susunod na Sabado. Nagkataong ang araw na iyon ay siya ring kaarawan ng kanyang yumaong tatay. Napaisip siya kung ano ang maaari pang ihandog sa tatay niya bukod sa kanyang pagtatapos. Umupo si Intoy sa harap ng PC ng Manunulat at sa piling ng isanlibo’t isang origami ay nagsimulang tumipa’t sumulat.
“Noong bata ako, tinuruan ako ni Tatay gumawa ng asong papel…”
WAKAS
Nobyembre 30, 2011
Anibersaryo ng kamatayan ng aking Ate:
Monique Tuason
(Mayo 24, 1979-Nobyembre 30, 2005)
Showing posts with label flash fiction. Show all posts
Showing posts with label flash fiction. Show all posts
Tuesday, November 29, 2011
Monday, November 28, 2011
Mga Kamay, Mga Paa (Maikling Kuwento)
Mga Kamay, Mga Paa
Ni Johnjo Tuason
May hinahanap si Deo Manahan na hindi niya matukoy kung ano. Para sa iba ay parang nasa kanya na ang lahat. Galing siya sa maykayang pamilya at nagtapos sa isang prestisyosong unibersidad. Nagtapos siya ng Journalism at ngayon ay itinuturing na isa sa mga mahuhusay na field reporters ng SDB-3 news and current affairs. Noon ay “bright boy” ang tawag sa kanya ng kanyang mga boss. Minsan ay inanyayahan pa siyang mag-lunch ng CEO ng kumpanya para pag-usapan ang kanyang magandang kinabukasan sa media.
Pero tulad ng balon na natutuyuan din, naubusan ng istoryang magaganda ang utak ni Deo. Kung bakit ba naman sumabay pa sa pinagdadaanan niyang quarter life crisis! Kaya tuloy mas umigting ang kanyang depresyon nang minsan ay nakatanggap siya ng memo mula sa VP ng news at current affairs na si Lorena Dejado na “to shape up or else!”
Minsan ay napadaan si Deo sa simbahan ng San Lorenzo Ruiz sa Binondo, nagbabakasakaling makahanap ng kuwento. Napansin niya ang mag-asawang nakaupo sa harap ng simbahan. Maalaga ang babae sa kanyang mister at parang kinikilig pa si lalaki habang pinupunasan siya ng pawis ng kanyang minamahal. Mayamaya’y kinuha na ng babae ang gitara na nakasandal sa pader at nagsimulang tumugtog. Umawit ang lalaki ng “Green Grass of Home.”
Pero ang talagang nakatawag ng pansin ni Deo ay ang lalaki. Putol ang mga braso at binti nito. Para itong manikang sira na nakapatong sa isang lumang kariton na siguradong tinutulak ng kanyang misis saan man niya gustong pumunta.
“Sa wakas”, sabi ni Deo, “a story worth telling!” Nilapitan niya ang mag-asawa at nagpakilala. Namukhaan siya kaagad ng mga ito at nalugod na sila’y kinakausap ng isang tao sa TV. Pumayag silang interbyuhin ni Deo.
Nagkuwento si Mang Tom ng kanyang buhay. Ipinanganak na siyang ganoon ang kalagayan kaya iniwan siya ng kanyang ina sa harap ng karnabal. Mula pagkabata ay nagging atrakson na siya dito bilang “Prinsipe ng Mga Pawikan”. Nang makilala niya ang misis niyang si Susie na kapapasok lang sa karnabal bilang assistant ng madyikero ay nagpasya na siyang magretiro. Naging mga musikero sila sa labas ng simbahan, nananalanging may makapansin at mahabag na bigyan sila ng konting panggastos sa araw-araw. Biniyayaan sila ng tatlong anak na matiyaga nilang pinaaaral. Nagmamalaki pang sinabi ni Mang Tom na lahat ng kanyang mga anak ay "buo".
“Bakit ganito pong may kapansanan kayo at mahirap ang buhay ay masaya kayo at parating nakangiti?”, tanong ni Deo.
Kaya nagsalaysay pa si Mang Tom.
“Kasi noong bata pa ako ay sinama ako ng takilyera ng perya para magsimba. Tinulak niya ang kariton ko sa initan papunta dito sa basilika. Hindi ko nakalimutan yung sermon ng pari. Ikinuwento niya yung nangyari daw sa isang bansa sa Europa pagkatapos ng digmaan. May isang lalaki daw na pumasok sa isang simbahan na wasak-wasak dahil pinasabog ng mga kalaban. Sa loob ay nakita niya ang krus ng altar na nasa sahig. Ang Kristo, naputol ang mga kamay at mga paa.
“Nagtulungan ang buong bayan para itayo muli ang simbahan sa kanilang mga sariling kamay. Inilagay nila ang sirang krus sa gitna ng altar. Ang tanging hindi nila pinaayos.
“Ang Kristong putol ang mga kamay at paa. Sa tabi nito ay may nakasulat: KAYO ANG AKING MGA KAMAY. KAYO ANG AKING MGA PAA.
“Hindi ko maintindihan ang reaksyon ko nang marinig ko ang kuwentong 'yon. Humagulgol ako nang humagulgol at hanggang matapos ang Misa ay inaalo ako ng takilyera. Lahat ‘ata ng sama ng loob ko sa buhay, ang galit ko sa nanay ko at ang tampo ko sa Diyos, lahat ng ‘yon parang lumabas sa mainit kong mga mata, dumaloy kasama ng aking luha.
“Pagkatapos n’on, n’ong umuwi na kami sa karnabal, nagdasal ako sa krus na nakasabit sa pader ng kuwarto ko. Sabi ko sa Kanya na kung puwede lang, dahil wala naman akong mga kamay at paa, kung pupuwedeng Siya na lang ang maging mga kamay ko. Siya na lang ang maging mga paa ko.”
Lumipas ang isang oras, natapos ang interbyu. Nagpaalam na si Deo at nagkasundo silang babalik bukas kasama na ang camera man. Hindi siya palasimba. Pero may kung anong humatak sa kanya papaloob ng simbahan at lumuhod siya sa harap ng altar. Gusto niyang magdasal. Ang unang dasal na gagawin niya sa mahabang panahon. Pero wala siyang maisip. Wala siyang masabi. Dumaloy nang gano’n na lang ang kanyang luha at sinalo naman ng kanyang mga hikbi.
WAKAS
February 25 at Nobyembre 29, 2011
Ni Johnjo Tuason
May hinahanap si Deo Manahan na hindi niya matukoy kung ano. Para sa iba ay parang nasa kanya na ang lahat. Galing siya sa maykayang pamilya at nagtapos sa isang prestisyosong unibersidad. Nagtapos siya ng Journalism at ngayon ay itinuturing na isa sa mga mahuhusay na field reporters ng SDB-3 news and current affairs. Noon ay “bright boy” ang tawag sa kanya ng kanyang mga boss. Minsan ay inanyayahan pa siyang mag-lunch ng CEO ng kumpanya para pag-usapan ang kanyang magandang kinabukasan sa media.
Pero tulad ng balon na natutuyuan din, naubusan ng istoryang magaganda ang utak ni Deo. Kung bakit ba naman sumabay pa sa pinagdadaanan niyang quarter life crisis! Kaya tuloy mas umigting ang kanyang depresyon nang minsan ay nakatanggap siya ng memo mula sa VP ng news at current affairs na si Lorena Dejado na “to shape up or else!”
Minsan ay napadaan si Deo sa simbahan ng San Lorenzo Ruiz sa Binondo, nagbabakasakaling makahanap ng kuwento. Napansin niya ang mag-asawang nakaupo sa harap ng simbahan. Maalaga ang babae sa kanyang mister at parang kinikilig pa si lalaki habang pinupunasan siya ng pawis ng kanyang minamahal. Mayamaya’y kinuha na ng babae ang gitara na nakasandal sa pader at nagsimulang tumugtog. Umawit ang lalaki ng “Green Grass of Home.”
Pero ang talagang nakatawag ng pansin ni Deo ay ang lalaki. Putol ang mga braso at binti nito. Para itong manikang sira na nakapatong sa isang lumang kariton na siguradong tinutulak ng kanyang misis saan man niya gustong pumunta.
“Sa wakas”, sabi ni Deo, “a story worth telling!” Nilapitan niya ang mag-asawa at nagpakilala. Namukhaan siya kaagad ng mga ito at nalugod na sila’y kinakausap ng isang tao sa TV. Pumayag silang interbyuhin ni Deo.
Nagkuwento si Mang Tom ng kanyang buhay. Ipinanganak na siyang ganoon ang kalagayan kaya iniwan siya ng kanyang ina sa harap ng karnabal. Mula pagkabata ay nagging atrakson na siya dito bilang “Prinsipe ng Mga Pawikan”. Nang makilala niya ang misis niyang si Susie na kapapasok lang sa karnabal bilang assistant ng madyikero ay nagpasya na siyang magretiro. Naging mga musikero sila sa labas ng simbahan, nananalanging may makapansin at mahabag na bigyan sila ng konting panggastos sa araw-araw. Biniyayaan sila ng tatlong anak na matiyaga nilang pinaaaral. Nagmamalaki pang sinabi ni Mang Tom na lahat ng kanyang mga anak ay "buo".
“Bakit ganito pong may kapansanan kayo at mahirap ang buhay ay masaya kayo at parating nakangiti?”, tanong ni Deo.
Kaya nagsalaysay pa si Mang Tom.
“Kasi noong bata pa ako ay sinama ako ng takilyera ng perya para magsimba. Tinulak niya ang kariton ko sa initan papunta dito sa basilika. Hindi ko nakalimutan yung sermon ng pari. Ikinuwento niya yung nangyari daw sa isang bansa sa Europa pagkatapos ng digmaan. May isang lalaki daw na pumasok sa isang simbahan na wasak-wasak dahil pinasabog ng mga kalaban. Sa loob ay nakita niya ang krus ng altar na nasa sahig. Ang Kristo, naputol ang mga kamay at mga paa.
“Nagtulungan ang buong bayan para itayo muli ang simbahan sa kanilang mga sariling kamay. Inilagay nila ang sirang krus sa gitna ng altar. Ang tanging hindi nila pinaayos.
“Ang Kristong putol ang mga kamay at paa. Sa tabi nito ay may nakasulat: KAYO ANG AKING MGA KAMAY. KAYO ANG AKING MGA PAA.
“Hindi ko maintindihan ang reaksyon ko nang marinig ko ang kuwentong 'yon. Humagulgol ako nang humagulgol at hanggang matapos ang Misa ay inaalo ako ng takilyera. Lahat ‘ata ng sama ng loob ko sa buhay, ang galit ko sa nanay ko at ang tampo ko sa Diyos, lahat ng ‘yon parang lumabas sa mainit kong mga mata, dumaloy kasama ng aking luha.
“Pagkatapos n’on, n’ong umuwi na kami sa karnabal, nagdasal ako sa krus na nakasabit sa pader ng kuwarto ko. Sabi ko sa Kanya na kung puwede lang, dahil wala naman akong mga kamay at paa, kung pupuwedeng Siya na lang ang maging mga kamay ko. Siya na lang ang maging mga paa ko.”
Lumipas ang isang oras, natapos ang interbyu. Nagpaalam na si Deo at nagkasundo silang babalik bukas kasama na ang camera man. Hindi siya palasimba. Pero may kung anong humatak sa kanya papaloob ng simbahan at lumuhod siya sa harap ng altar. Gusto niyang magdasal. Ang unang dasal na gagawin niya sa mahabang panahon. Pero wala siyang maisip. Wala siyang masabi. Dumaloy nang gano’n na lang ang kanyang luha at sinalo naman ng kanyang mga hikbi.
WAKAS
February 25 at Nobyembre 29, 2011
Monday, July 11, 2011
Listahan ng Mga Pangarap (Kuwentong Paspasan)
Listahan ng Mga Pangarap
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
Anim na taong gulang si Sabel nang unang mangarap. Gusto niyang mag-aral pero walang pantustos ang nanay niyang naglalako ng tigsasampung pisong balot ng kamatis at kalamansi sa harap ng munisipyo.
Gusto niyang matutong sumulat. Ang paborito niyang laro ay ang kumuha ng basyong karton ng sigarilyo at sulatan ang blangkong puti ng mga pangarap. Kunwari ay marunong siyang magsulat at kinakahig ng lapis ng kung anu-anong pigurang mukhang letra ang likod ng karton.
“Paglaki ko”, sabi ni Sabel sa sarili, magiging teacher ako. Ituturo ko sa mga bata ang tamang pagsusulat. Ang tamang pagbabasa. Ang tamang pagbigkas ng mga salita.”
At patuloy siyang gumuhit sa listahan niya ng mga pangarap:
ℓµℲ₱€№₲₴≠≤………
DALAWAMPUNG TAON ANG LUMIPAS.
“Waitress!”, sigaw ng isang may edad-medyang lalaki. “Isa pang beer!”
Lumapit si Sabel, inilabas ang notepad at ballpen mula sa apron na mahaba pa ang laylayan sa pagkaikli-ikli niyang shorts.
Inilabas ni Sabel ang order ng lalake. Kasama ng iba pang order na nilista sa blangkong papel.
“Ano pa?”, may pagkagaspang na tanong ni Sabel.
“Wala na.”, sagot ng lalake. “Ay meron pa pala…puwede ka ba ngayong gabi?”
“Mamaya na natin pag-usapan ‘yan. Marami pang order!”
At tinalikuran siya ni Sabel at hinarap ang isa pang kostumer na kanina pa tumatawag.
-WAKAS-
February 25, 2011
EDSA, 25th Anniversary
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
Anim na taong gulang si Sabel nang unang mangarap. Gusto niyang mag-aral pero walang pantustos ang nanay niyang naglalako ng tigsasampung pisong balot ng kamatis at kalamansi sa harap ng munisipyo.
Gusto niyang matutong sumulat. Ang paborito niyang laro ay ang kumuha ng basyong karton ng sigarilyo at sulatan ang blangkong puti ng mga pangarap. Kunwari ay marunong siyang magsulat at kinakahig ng lapis ng kung anu-anong pigurang mukhang letra ang likod ng karton.
“Paglaki ko”, sabi ni Sabel sa sarili, magiging teacher ako. Ituturo ko sa mga bata ang tamang pagsusulat. Ang tamang pagbabasa. Ang tamang pagbigkas ng mga salita.”
At patuloy siyang gumuhit sa listahan niya ng mga pangarap:
ℓµℲ₱€№₲₴≠≤………
DALAWAMPUNG TAON ANG LUMIPAS.
“Waitress!”, sigaw ng isang may edad-medyang lalaki. “Isa pang beer!”
Lumapit si Sabel, inilabas ang notepad at ballpen mula sa apron na mahaba pa ang laylayan sa pagkaikli-ikli niyang shorts.
Inilabas ni Sabel ang order ng lalake. Kasama ng iba pang order na nilista sa blangkong papel.
“Ano pa?”, may pagkagaspang na tanong ni Sabel.
“Wala na.”, sagot ng lalake. “Ay meron pa pala…puwede ka ba ngayong gabi?”
“Mamaya na natin pag-usapan ‘yan. Marami pang order!”
At tinalikuran siya ni Sabel at hinarap ang isa pang kostumer na kanina pa tumatawag.
-WAKAS-
February 25, 2011
EDSA, 25th Anniversary
Friday, July 8, 2011
Nostalgia (Kuwentong Paspasan)
Nostalgia
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
“Pana-panahon ang pagkakataon, maibabalik ba ang kahapon”
--Noel Cabangon
High na high si Dan sa pagmamahal sa bayan ngayon. Nasa paanan siya ng stage sa libreng pa-concert na inorganisa ng pamahalaan at kanilang supporters para sa pagdiriwang ng 25th year anniversary ng EDSA 1986 revolution.
Iba talaga ang feeling kung ipinagdiriwang ang kalayaan, naisip ni Dan. ‘Di pa siya pinapanganak noong mapayapang rebolusyon ngunit sabik na sabik siyang makiisa sa pagdiriwang na ito. Fourth year high school siya sa isang pribadong Catholic school at paulit-ulit na tinuturo sa kanya ang pagmamahal sa Diyos at bayan.
Nagsimula ang lahat noong namatay si President Cory at isa siya sa mga libu-libong nakipaglibing. Suot niya’y dilaw na t-shirt na may mukha ng mag-asawang Aquino, tangan-tangan ang dilaw na kandilang binili niya sa harap ng gate ng Manila Memorial. Noong nakita niya si Noynoy ay nagkaroon siya ng pagnanasang kamayan ito.
“Pagbabago”. Ito ang paulit-ulit na dumadaan sa isip ni Dan habang pinapasok niya ang sementeryo at nasaksihan ang paghila ng karosang de kabayo sa kabaong ng yumao. Kahit wala pa sa edad ng pagboboto ay kinakampanya niya si Noynoy sa kanyang mga magulang na pinag-iisipang si Manny Villar ang pipiliin sa eleksyon. Nakapirdible siya ng dilaw na ribbon pag pumapasok sa eskuwelahan at lahat ng notebook ay dinikitan ng yellow ribbon sticker. Ito ang kanyang kontribusyon sa pagtahak ng tuwid na landas.
At ngayong nasa harap siya ng stage at nakikinig sa isang makabayang awitin ni Noel Cabangon ay di niya napigilang pumatak ang isang luha sa kanyang mata.
Uminom pa si Dan ng natitirang distilled water mula sa botelyang plastic at tinapon ang basyo sa gilid ng daan, kasama ng iba pang kalat ng pinagkainan, balat ng kendi at upos ng sigarilyo na inipon ng kahabaan ng EDSA mula sa mga nagsipagdiwang.
Nanatiling nilulunod ng awitin ang diwang makabayan ni Dan at napabuntunghininga, “Ang sarap talagang maging Pilipino.”
--WAKAS—
March 1, 2011
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
“Pana-panahon ang pagkakataon, maibabalik ba ang kahapon”
--Noel Cabangon
High na high si Dan sa pagmamahal sa bayan ngayon. Nasa paanan siya ng stage sa libreng pa-concert na inorganisa ng pamahalaan at kanilang supporters para sa pagdiriwang ng 25th year anniversary ng EDSA 1986 revolution.
Iba talaga ang feeling kung ipinagdiriwang ang kalayaan, naisip ni Dan. ‘Di pa siya pinapanganak noong mapayapang rebolusyon ngunit sabik na sabik siyang makiisa sa pagdiriwang na ito. Fourth year high school siya sa isang pribadong Catholic school at paulit-ulit na tinuturo sa kanya ang pagmamahal sa Diyos at bayan.
Nagsimula ang lahat noong namatay si President Cory at isa siya sa mga libu-libong nakipaglibing. Suot niya’y dilaw na t-shirt na may mukha ng mag-asawang Aquino, tangan-tangan ang dilaw na kandilang binili niya sa harap ng gate ng Manila Memorial. Noong nakita niya si Noynoy ay nagkaroon siya ng pagnanasang kamayan ito.
“Pagbabago”. Ito ang paulit-ulit na dumadaan sa isip ni Dan habang pinapasok niya ang sementeryo at nasaksihan ang paghila ng karosang de kabayo sa kabaong ng yumao. Kahit wala pa sa edad ng pagboboto ay kinakampanya niya si Noynoy sa kanyang mga magulang na pinag-iisipang si Manny Villar ang pipiliin sa eleksyon. Nakapirdible siya ng dilaw na ribbon pag pumapasok sa eskuwelahan at lahat ng notebook ay dinikitan ng yellow ribbon sticker. Ito ang kanyang kontribusyon sa pagtahak ng tuwid na landas.
At ngayong nasa harap siya ng stage at nakikinig sa isang makabayang awitin ni Noel Cabangon ay di niya napigilang pumatak ang isang luha sa kanyang mata.
Uminom pa si Dan ng natitirang distilled water mula sa botelyang plastic at tinapon ang basyo sa gilid ng daan, kasama ng iba pang kalat ng pinagkainan, balat ng kendi at upos ng sigarilyo na inipon ng kahabaan ng EDSA mula sa mga nagsipagdiwang.
Nanatiling nilulunod ng awitin ang diwang makabayan ni Dan at napabuntunghininga, “Ang sarap talagang maging Pilipino.”
--WAKAS—
March 1, 2011
Tuesday, May 10, 2011
Para Mabuhay (Kuwentong Paspasan)
Para Mabuhay
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
Galing Pakistan si Rashid. Edad medya na siya nang magdesisyon na pumunta ng Pilipinas at makipagsapalaran. Nagtayo siya ng karinderya at estante ng cellphone sa gilid ng baranggay hall.
Pagkatapos ng tatlong taon, ang tawag sa kanya ng lahat ay "Ang Bumbay" kahit na ni minsan ay di pa siya nakaapak ng India at kaaway iyon ng kanyang bansa. Apat na beses na siyang hinoldap ng iisang tao lang at hindi niya mawari kung bakit tuwing pinahuhuli niya sa mga tanod ang buhong na iyon ay nakakaalpas naman kinabukasan.
Kaya ang ginawa na lang ni Rashid, bumili ng golf club na minsang nakita niyang nakadispley sa Japan Surplus. Tangan-tangan niya sa tuwina tuwing lumalabas ng bahay, pananggalang sa sinumang magtatangka.
--May 4, 2011
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
Galing Pakistan si Rashid. Edad medya na siya nang magdesisyon na pumunta ng Pilipinas at makipagsapalaran. Nagtayo siya ng karinderya at estante ng cellphone sa gilid ng baranggay hall.
Pagkatapos ng tatlong taon, ang tawag sa kanya ng lahat ay "Ang Bumbay" kahit na ni minsan ay di pa siya nakaapak ng India at kaaway iyon ng kanyang bansa. Apat na beses na siyang hinoldap ng iisang tao lang at hindi niya mawari kung bakit tuwing pinahuhuli niya sa mga tanod ang buhong na iyon ay nakakaalpas naman kinabukasan.
Kaya ang ginawa na lang ni Rashid, bumili ng golf club na minsang nakita niyang nakadispley sa Japan Surplus. Tangan-tangan niya sa tuwina tuwing lumalabas ng bahay, pananggalang sa sinumang magtatangka.
--May 4, 2011
Wednesday, May 4, 2011
Padasal (Kuwentong Paspasan)
Padasal
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
Naglalako si Catalina ng dasal sa mga hagdan ng basilica ng Birhen ng Peñafrancia. Tangan ang nangangalawang na rosaryo at lukot-lukot nang nobena ay nilalapitan niya ang mga nagsisimba, mga dayo at mga deboto at tatanungin ng “Nobena po? Magpapadasal po ng mga intensiyon at hiling kay Ina?”
Sampung taon na niyang hanapbuhay ito. Mula noong minsan ay nangailangan at pumunta ng basilica para manalangin kay Ina. Namatay ang nag-iisang anak at iniwan ang kanyang apong may leukemia. Halos isang buwan siyang pabalik-balik sa dambana upang haplusin ang kapa ng imahen ngunit nanatiling mailap ang kasagutan sa kanyang mga problema.
Minsan siya’y nakaluhod at nananalangin ay may tumabi sa kanyang nanay na may tangang anak. Walang malay ang batang babae. Halos pumutok ang puso ng babae habang pinagdarasal ang anak.
Bumulong si Catalina ng panalangin kay Ina. Maawa ka sa babaeng ito, sabi niya. Biglang gumising ang bata at tumayo. Tinatanong ang kanyang nanay kung bakit ito umiiyak.
Madalas balikan si Catalina ng mga suki at nagpapasalamat sa kanya at nitong huli ay hindi na niya tinatanong sa Diyos kung bakit ba ang mga dasal niya para sa sarili ay tila hindi sinasagot.
--May 5, 2011
(Sanlinggo pagkatapos dumalaw sa Basilica ng Peñafrancia, Naga City)
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
Naglalako si Catalina ng dasal sa mga hagdan ng basilica ng Birhen ng Peñafrancia. Tangan ang nangangalawang na rosaryo at lukot-lukot nang nobena ay nilalapitan niya ang mga nagsisimba, mga dayo at mga deboto at tatanungin ng “Nobena po? Magpapadasal po ng mga intensiyon at hiling kay Ina?”
Sampung taon na niyang hanapbuhay ito. Mula noong minsan ay nangailangan at pumunta ng basilica para manalangin kay Ina. Namatay ang nag-iisang anak at iniwan ang kanyang apong may leukemia. Halos isang buwan siyang pabalik-balik sa dambana upang haplusin ang kapa ng imahen ngunit nanatiling mailap ang kasagutan sa kanyang mga problema.
Minsan siya’y nakaluhod at nananalangin ay may tumabi sa kanyang nanay na may tangang anak. Walang malay ang batang babae. Halos pumutok ang puso ng babae habang pinagdarasal ang anak.
Bumulong si Catalina ng panalangin kay Ina. Maawa ka sa babaeng ito, sabi niya. Biglang gumising ang bata at tumayo. Tinatanong ang kanyang nanay kung bakit ito umiiyak.
Madalas balikan si Catalina ng mga suki at nagpapasalamat sa kanya at nitong huli ay hindi na niya tinatanong sa Diyos kung bakit ba ang mga dasal niya para sa sarili ay tila hindi sinasagot.
--May 5, 2011
(Sanlinggo pagkatapos dumalaw sa Basilica ng Peñafrancia, Naga City)
Walang Hanggan (Kuwentong Paspasan)
Walang Hanggan
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
Alay kina Tatum at Iggy
Maaaring nangyari o hindi ang kuwentong ito.
Na noong sumabog ang Mayon noong 1814 at dumagsa ang taong bayan sa simbahan ay kabilang sa kanila ang magsing-irog. Itinanghal ng banal na Padre ang Santisimo Sacramento sa altar upang maging kalakasan ng lahat. Lumuhod ang taong bayan at nagsimulang umawit ng “Te Deum”.
Biglang pumasok ang takot na takot na sacristan. Inanunsyong paparating na sa kanilang lugar ang dagat na apoy mula sa bulkan. Nagsigawan ang lahat. Nahibang ang mga kababaihan at ang mga makasalanan ay tumangis sa harap ng Diyos. May mga kumapit sa abito ng Padre at humingi ng saklolo. Walang magawa ang matandang prayle kundi magsisi kung bakit niya iniwan ang España.
Wala nang makakaalam pa kung sino ang nagyaya o humatak. Tumakbo ang magsing-irog at umakyat sa matayog na kampanaryo upang doon humanap ng kaligtasan. Mula sa tuktok ay nakita nila kung papano kumutan ng nagliliyab na dagat ang bukirin at hanggang sa lamunin nito ang mga kabahayan. Rumagasa ito sa ilalim nila at bawat madaanan ay natupok.
Hindi na makayanan ng magsing-irog ang nakapapasong init, ang usok at ang nakakasulasok na amoy ng asupre. Naglapat ang kanilang mga labi at yumakap sa isa’t-isa. Hanggang inubos ng marubdob nilang damdamin ang kanilang hininga.
Dalawang daang taon ang nagdaan. Sa paanan ng kampanaryo ng Cagsawa, pagkatapos magpalitrato sa tour guide ay di napigilan nina Kirk at Constance at sila’y naghalikan sa ilalim ng nangangalit na araw. Mula sa kalayuan ay parang nakarinig si Constance ng mahinang pag-awit. Nag-aral siya sa mga madre kaya nakilala niya ang banayad na pagkanta ng “Te Deum”.
--May 4, 2011
(Sanlinggo pagkatapos dumalaw ng Cagsawa ruins)
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
Alay kina Tatum at Iggy
Maaaring nangyari o hindi ang kuwentong ito.
Na noong sumabog ang Mayon noong 1814 at dumagsa ang taong bayan sa simbahan ay kabilang sa kanila ang magsing-irog. Itinanghal ng banal na Padre ang Santisimo Sacramento sa altar upang maging kalakasan ng lahat. Lumuhod ang taong bayan at nagsimulang umawit ng “Te Deum”.
Biglang pumasok ang takot na takot na sacristan. Inanunsyong paparating na sa kanilang lugar ang dagat na apoy mula sa bulkan. Nagsigawan ang lahat. Nahibang ang mga kababaihan at ang mga makasalanan ay tumangis sa harap ng Diyos. May mga kumapit sa abito ng Padre at humingi ng saklolo. Walang magawa ang matandang prayle kundi magsisi kung bakit niya iniwan ang España.
Wala nang makakaalam pa kung sino ang nagyaya o humatak. Tumakbo ang magsing-irog at umakyat sa matayog na kampanaryo upang doon humanap ng kaligtasan. Mula sa tuktok ay nakita nila kung papano kumutan ng nagliliyab na dagat ang bukirin at hanggang sa lamunin nito ang mga kabahayan. Rumagasa ito sa ilalim nila at bawat madaanan ay natupok.
Hindi na makayanan ng magsing-irog ang nakapapasong init, ang usok at ang nakakasulasok na amoy ng asupre. Naglapat ang kanilang mga labi at yumakap sa isa’t-isa. Hanggang inubos ng marubdob nilang damdamin ang kanilang hininga.
Dalawang daang taon ang nagdaan. Sa paanan ng kampanaryo ng Cagsawa, pagkatapos magpalitrato sa tour guide ay di napigilan nina Kirk at Constance at sila’y naghalikan sa ilalim ng nangangalit na araw. Mula sa kalayuan ay parang nakarinig si Constance ng mahinang pag-awit. Nag-aral siya sa mga madre kaya nakilala niya ang banayad na pagkanta ng “Te Deum”.
--May 4, 2011
(Sanlinggo pagkatapos dumalaw ng Cagsawa ruins)
Habag (Kuwentong Paspasan)
Habag
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
Sa Baclaran.
Pumasok ako sa simbahan at nakita ko ang isang matandang babaeng nagdarasal. Mula sa pinto ay paluhod siyang lumakad hanggang makarating sa altar. Inangat ang nagdarahop na palad sa hangin at sa harap ng Ina ng Laging Saklolo ay humingi ng awa at habag.
Sumakay ako ng dyip pauwi sa Sucat. Habang hinihintay lumuwag ang masikip na kalsada ay biglang may umakyat na batang lalake, gumapang mula entrada hanggang sa likod ng tsuper kung saan ako nakaupo. Hawak ang isang basahan ay pinunasan niya ang bawat paang madaanan. Sa dulo’y lumuhod ang yagit at inangat ang nagdarahop na palad sa hangin, humihingi ng awa’t habag.
Hindi ako makakibo.
--Mayo 4, 2011
(Kuwentong Paspasan)
Ni Johnjo Tuason
Sa Baclaran.
Pumasok ako sa simbahan at nakita ko ang isang matandang babaeng nagdarasal. Mula sa pinto ay paluhod siyang lumakad hanggang makarating sa altar. Inangat ang nagdarahop na palad sa hangin at sa harap ng Ina ng Laging Saklolo ay humingi ng awa at habag.
Sumakay ako ng dyip pauwi sa Sucat. Habang hinihintay lumuwag ang masikip na kalsada ay biglang may umakyat na batang lalake, gumapang mula entrada hanggang sa likod ng tsuper kung saan ako nakaupo. Hawak ang isang basahan ay pinunasan niya ang bawat paang madaanan. Sa dulo’y lumuhod ang yagit at inangat ang nagdarahop na palad sa hangin, humihingi ng awa’t habag.
Hindi ako makakibo.
--Mayo 4, 2011
Saturday, March 19, 2011
Pagkakataon/Japan 2011 (Kuwentong Paspasan)
Pagkakataon: Japan 2011
ni Johnjo Tuason
Hindi na matiis ni Fujiko.
Umibig siya at nasawi. Alam niyang hindi lang siya ang nakaranas ng ganito pero aminado siyang marupok kumpara sa iba.
Limang buwan siyang nasa langit sa piling ng minamahal. Niloko siya at pinagpalit sa mayamang matanda. Hindi tulad niyang mayaman lang sa pangarap at dibuhista ng mga manga.
Nakatitig siya sa sarili sa harap ng salamin ng banyo. Wala siyang makitang kaluluwa sa mga mata ng kaharap. Binuksan niya ang pakete ng blade at dinantay ang talim sa pulso.
Palubog na ang blade nang lumindol. Napakapit si Fujiko sa lababo at bumagsak sa kanya ang kisame ng kanyang apartment.
Nagising siya maghahatinggabi, nakadagan sa kanya ang isang biga. Narinig niya ang mga boses ng mga taong magliligtas sa kanya, minamaso ang kongkretong pader sa kanyang paanan.
At napagtanto ni Fujiko na siya'y mabubuhay pa.
-WAKAS-
March 19, 2011
ni Johnjo Tuason
Hindi na matiis ni Fujiko.
Umibig siya at nasawi. Alam niyang hindi lang siya ang nakaranas ng ganito pero aminado siyang marupok kumpara sa iba.
Limang buwan siyang nasa langit sa piling ng minamahal. Niloko siya at pinagpalit sa mayamang matanda. Hindi tulad niyang mayaman lang sa pangarap at dibuhista ng mga manga.
Nakatitig siya sa sarili sa harap ng salamin ng banyo. Wala siyang makitang kaluluwa sa mga mata ng kaharap. Binuksan niya ang pakete ng blade at dinantay ang talim sa pulso.
Palubog na ang blade nang lumindol. Napakapit si Fujiko sa lababo at bumagsak sa kanya ang kisame ng kanyang apartment.
Nagising siya maghahatinggabi, nakadagan sa kanya ang isang biga. Narinig niya ang mga boses ng mga taong magliligtas sa kanya, minamaso ang kongkretong pader sa kanyang paanan.
At napagtanto ni Fujiko na siya'y mabubuhay pa.
-WAKAS-
March 19, 2011
Friday, March 11, 2011
Kuwentong Paspasan: Ang Manunulat
Ang Manunulat
ni Johnjo Tuason
Naghanap ng kuwento ang Manunulat sa buong Maynila. Sumakay siya ng LRT sa Baclaran at habang binabagtas ng tren ang ibabaw ng siyudad ay napansin ng Manunulat ang mga lumang gusali at simbahan na katabi ng mga bangko, condo at shopping malls.
Wala siyang nakitang kuwento.
Napansin niya ang mga mosoleyong tsino sa Chinese cemetery at naakit sa mga puno ng kalachuching hitik na hitik sa mga puting talulot.
Ngunit di pa rin siya nakakita ng kuwento.
Nakarating siya sa Kalookan at sumaglit sa Ever Gotesco para panoorin ang mga magsing-irog na kumakain sa food court, ang mga tindera ng cellphone na nililigawan ng mga nagbebenta ng DVD. Ngunit walang bagong salaysay na nabuo sa kanyang isip.
Kaya't tinamad ang Manunulat at sumakay muli ng LRT at bumaba sa may Malate. Nilakad ang pasikot-sikot na mga tindahan, restawran at kapihan. Nagdesisyon siyang tumambay sa Baywalk para manuod ng paglubog ng araw. Naupo siya sa tabi ng bronseng Ninoy Aquino at nilabas ang ballpen at notebook. Ginuhit niya ng mga titik ang pagkalat ng kahel na liwanag sa kalangitan. Naramdaman niyang kalahati ng kanyang mukha ay sinisinagan ng araw. Wala pa ring nabuong kuwento pero natahimik ang puso niyang naghahanap.
Biglang dumating ang malaking tsunami, dinaganan siya ng malaking alon at hinila siya papuntang laot. Nakapagtatakang walang natinag sa paligid. Tulala ang mga tao sa kalye sa nangyari. Hindi umusad ang traffic sapagkat ang mga driver ay namutla sa takot. Parang nag-commercial gap lang ang buhay.
Nasaksihan ng isang reporter ang nangyari at agad kinuha ang kanyang radyo.
"Ed, news flash," sabi ng reporter. "Meron akong kuwento!"
WAKAS
March 12, 2011
ni Johnjo Tuason
Naghanap ng kuwento ang Manunulat sa buong Maynila. Sumakay siya ng LRT sa Baclaran at habang binabagtas ng tren ang ibabaw ng siyudad ay napansin ng Manunulat ang mga lumang gusali at simbahan na katabi ng mga bangko, condo at shopping malls.
Wala siyang nakitang kuwento.
Napansin niya ang mga mosoleyong tsino sa Chinese cemetery at naakit sa mga puno ng kalachuching hitik na hitik sa mga puting talulot.
Ngunit di pa rin siya nakakita ng kuwento.
Nakarating siya sa Kalookan at sumaglit sa Ever Gotesco para panoorin ang mga magsing-irog na kumakain sa food court, ang mga tindera ng cellphone na nililigawan ng mga nagbebenta ng DVD. Ngunit walang bagong salaysay na nabuo sa kanyang isip.
Kaya't tinamad ang Manunulat at sumakay muli ng LRT at bumaba sa may Malate. Nilakad ang pasikot-sikot na mga tindahan, restawran at kapihan. Nagdesisyon siyang tumambay sa Baywalk para manuod ng paglubog ng araw. Naupo siya sa tabi ng bronseng Ninoy Aquino at nilabas ang ballpen at notebook. Ginuhit niya ng mga titik ang pagkalat ng kahel na liwanag sa kalangitan. Naramdaman niyang kalahati ng kanyang mukha ay sinisinagan ng araw. Wala pa ring nabuong kuwento pero natahimik ang puso niyang naghahanap.
Biglang dumating ang malaking tsunami, dinaganan siya ng malaking alon at hinila siya papuntang laot. Nakapagtatakang walang natinag sa paligid. Tulala ang mga tao sa kalye sa nangyari. Hindi umusad ang traffic sapagkat ang mga driver ay namutla sa takot. Parang nag-commercial gap lang ang buhay.
Nasaksihan ng isang reporter ang nangyari at agad kinuha ang kanyang radyo.
"Ed, news flash," sabi ng reporter. "Meron akong kuwento!"
WAKAS
March 12, 2011
Wednesday, March 2, 2011
Chain Letter (Kuwentong Paspasan)
Chain Letter
ni Johnjo Tuason
Kanina paglabas ni Lovely mula sa Adoration Chapel of the Blessed Sacrament ay nakita niya ang halos isang pulgadang kapal ng mga kopya ng panalangin sa Our Lady of Lakshmiranshivanshiya na nakapatong sa bookshelves ng mga prayer books.
Tinanong niya muna sa sarili, "Saan ba ang Lakshmiranshivanshiya?" Kaya kumuha siya ng isa at binuklat.
Nalaman niya tuloy na ang Lakshmiranshivanshiya ay isang tagong village sa Sri Lanka na narating diumano ng mga misyonerong paring Italyano. May dala silang antigong estatwa ng Mahal na Ina na nililok sa kahoy at kinoronahan ng gintong may mga hiyas. Ang kuwento ng leaflet, isang babaeng Sri Lankan daw ang pinagpakitaan ng Mahal na Birhen at binigyan ng ganitong mensahe:
"Believe in me, my daughter. I am your mother and the mother of the whole world. Have devotion to my image and pray the prayer I will give. Do not mock or debase this prayer or you will suffer the pains of hell!"
Tiningnan ni Lovely ang harap ng leaflet at pinagmasdan ang maamong mukha ng imahen na tila nakangiti sa kanya at nag-aanyaya. Naisip niya ang lahat ng problemang idinulog niya sa harap ng Santisimo Sacramento kanina. Ang di mabayarang upa sa bahay na kalahating taon na. Ang babayaran niyang tuition fee ng panganay niyang graduating sa high school ay puro DOTA lang at Left for Dead naman ang inaatupag. Ang bunso niyang si Junior na madalas atakihin ng hika. Ang asawa niyang sumama sa ibang babae at di na kailanman nagpakita.
Sa mga mata ng imaheng ito ay nakakita si lovely ng kislap ng pag-asa. Binuklat niya uli ang papel at binasa ang dasal.
"Most Holy Mother of Lakshmiranshivanshiya, we implore your gracious and merciful heart, bestow upon us the graces that we desire especially (mention here your request) and show us the way to your love, Amen".
Sunod dito ay pinagdadasal siya ng sampung Our Father, sampung Hail Mary at sampung Glory Be. At pagkatapos ay may mga huling bilin.
"Make 500 copies of this prayer and leave it by the church doors. Do not take lightly. Manny Pacquiao received this prayer and followed the instructions and won his first boxing match abroad. Charice Pempengco prayed this and she was accepted in the Glee audition. On the other hand, Manny Villar ignored this prayer and lost the presidential elections. Atty. Lamberto Vendecado of Misamis laughed at this prayer and had an accident and died. His face was unrecognizable."
Ito na ang hinihintay na kasagutan sa mga dasal ni Lovely. Dali-dali siyang pumunta ng mall at pina-photocopy ang panalangin.
"Magkano?", tanong ni Lovely sa nagkokopya.
"500 pieces po. P 1.25 ang 'sang kopya", sagot ng babae.
Seven hundred lang ang pera ni Lovely sa pitaka. Wala na siyang pera sa ATM. Six hundred twenty five ang kanyang babayaran. At least may matitira pa siyang seventy five pesos. Tama lang sa pamasahe niya pauwi at pamasahe niya bukas papuntang opisina. Hihiram na lang muna siya ng pera sa kasama sa trabaho.
Habang buhat-buhat ang halos tatlong pulgadang kapal na mga papel ay umakyat si Lovely ng foot bridge at tumawid sa ibabaw ng malawak na highway. Tumunog ang message alert ng kanyang cellphone. Tumigil siya sa gitna ng tulay at hirap na kinuha ang telepono sa bag para basahin ang text.
"Anak, punta k d2 osptal. nsgsaan c junior. hngi emrgncy ward deposit P 600.", text ng nanay niya.
Tuluyang dumulas ang mga dasal mula sa kanyang mga kamay at parang nalagas na pakpak ng anghel na nagsiliparan ang mga papel mula sa itaas ng footbridge papunta sa lupa.
MAY NAKAPULOT NG ISANG MADUMING PAPEL SA ILALIM NG FOOTBRIDGE.
Napatanong ang taong nakapulot, "Saan ba ang Lakshmiranshivanshiya?"
-WAKAS-
--February 23 at 25, 2011
Salamat kay Del Cabanog para sa mungkahing katapusan.
ni Johnjo Tuason
Kanina paglabas ni Lovely mula sa Adoration Chapel of the Blessed Sacrament ay nakita niya ang halos isang pulgadang kapal ng mga kopya ng panalangin sa Our Lady of Lakshmiranshivanshiya na nakapatong sa bookshelves ng mga prayer books.
Tinanong niya muna sa sarili, "Saan ba ang Lakshmiranshivanshiya?" Kaya kumuha siya ng isa at binuklat.
Nalaman niya tuloy na ang Lakshmiranshivanshiya ay isang tagong village sa Sri Lanka na narating diumano ng mga misyonerong paring Italyano. May dala silang antigong estatwa ng Mahal na Ina na nililok sa kahoy at kinoronahan ng gintong may mga hiyas. Ang kuwento ng leaflet, isang babaeng Sri Lankan daw ang pinagpakitaan ng Mahal na Birhen at binigyan ng ganitong mensahe:
"Believe in me, my daughter. I am your mother and the mother of the whole world. Have devotion to my image and pray the prayer I will give. Do not mock or debase this prayer or you will suffer the pains of hell!"
Tiningnan ni Lovely ang harap ng leaflet at pinagmasdan ang maamong mukha ng imahen na tila nakangiti sa kanya at nag-aanyaya. Naisip niya ang lahat ng problemang idinulog niya sa harap ng Santisimo Sacramento kanina. Ang di mabayarang upa sa bahay na kalahating taon na. Ang babayaran niyang tuition fee ng panganay niyang graduating sa high school ay puro DOTA lang at Left for Dead naman ang inaatupag. Ang bunso niyang si Junior na madalas atakihin ng hika. Ang asawa niyang sumama sa ibang babae at di na kailanman nagpakita.
Sa mga mata ng imaheng ito ay nakakita si lovely ng kislap ng pag-asa. Binuklat niya uli ang papel at binasa ang dasal.
"Most Holy Mother of Lakshmiranshivanshiya, we implore your gracious and merciful heart, bestow upon us the graces that we desire especially (mention here your request) and show us the way to your love, Amen".
Sunod dito ay pinagdadasal siya ng sampung Our Father, sampung Hail Mary at sampung Glory Be. At pagkatapos ay may mga huling bilin.
"Make 500 copies of this prayer and leave it by the church doors. Do not take lightly. Manny Pacquiao received this prayer and followed the instructions and won his first boxing match abroad. Charice Pempengco prayed this and she was accepted in the Glee audition. On the other hand, Manny Villar ignored this prayer and lost the presidential elections. Atty. Lamberto Vendecado of Misamis laughed at this prayer and had an accident and died. His face was unrecognizable."
Ito na ang hinihintay na kasagutan sa mga dasal ni Lovely. Dali-dali siyang pumunta ng mall at pina-photocopy ang panalangin.
"Magkano?", tanong ni Lovely sa nagkokopya.
"500 pieces po. P 1.25 ang 'sang kopya", sagot ng babae.
Seven hundred lang ang pera ni Lovely sa pitaka. Wala na siyang pera sa ATM. Six hundred twenty five ang kanyang babayaran. At least may matitira pa siyang seventy five pesos. Tama lang sa pamasahe niya pauwi at pamasahe niya bukas papuntang opisina. Hihiram na lang muna siya ng pera sa kasama sa trabaho.
Habang buhat-buhat ang halos tatlong pulgadang kapal na mga papel ay umakyat si Lovely ng foot bridge at tumawid sa ibabaw ng malawak na highway. Tumunog ang message alert ng kanyang cellphone. Tumigil siya sa gitna ng tulay at hirap na kinuha ang telepono sa bag para basahin ang text.
"Anak, punta k d2 osptal. nsgsaan c junior. hngi emrgncy ward deposit P 600.", text ng nanay niya.
Tuluyang dumulas ang mga dasal mula sa kanyang mga kamay at parang nalagas na pakpak ng anghel na nagsiliparan ang mga papel mula sa itaas ng footbridge papunta sa lupa.
MAY NAKAPULOT NG ISANG MADUMING PAPEL SA ILALIM NG FOOTBRIDGE.
Napatanong ang taong nakapulot, "Saan ba ang Lakshmiranshivanshiya?"
-WAKAS-
--February 23 at 25, 2011
Salamat kay Del Cabanog para sa mungkahing katapusan.
Ordinaryong Biyahe (Flash Fiction/Kwentong Paspasan)
Ordinaryong Biyahe
ni Johnjo Tuason
Ala una ng hapon nang sumakay si Mona sa air-conditioned bus sa Baclaran. Para siyang robot at wala ang isip habang pumapanhik ng estribo hanggang sa naupo siya sa bandang likod na upuan, sa kanang bahagi ng bus. Dahil tanghaling tapat ay wala masyadong pasahero sa bus. Mataas ang araw kaya ginhawa ang pumasok sa de erkon na sasakyan.
Kaya parang robot si Mona ay dahil iniisip niya ang mga problema ng kanyang pamilya. Paano ba masosolusyunan ang mga problema kung ito ay tungkol sa pera? Kahit na call center agent siya at kumpara sa ibang trabaho ay malaki-laki na ang sahod, tila di pagkasyahan ang mga nag-uunahang babayarin: Matrikula ng nakababata niyang kapatid na si Sabel na nagna-nursing. Ang pang-dialysis ng Lolo Teddy niyang talamak sa alak noong kabataan kaya ngayo'y sinisingil ng kanyang mga bato (bakit ba pati siya ay kailangang singilin?). Pambayad sa kuryenteng may disconnection notice (para sa'n ba ang "environmental fee" na nakasulat sa billing?).
Paano na sila ni Emman? Matagal na nilang pinag-uusapan ang kasal nila na parang hanggang pangarap na lang sapagka't napakaraming obligasyon na kailangang harapin.
Tumingin sa labas si Mona at nakita niya ang Heritage hotel. Naisip niyang sana ay dito ganapin ang reception ng kanyang kasal.
Sumakay ang dalawang lalaki. Ang isa ay may kargang backpack. Umupo sila sa bandang gitna at hinubad ng huli ang kanyang backpack at nilagay sa ilalim ng upuan. Pinara nila ang bus sa may Evangelista at bumaba sila.
Magaalas-dos nang sumabog ang bus habang papalapit sa istasyon ng MRT sa Buendia at nagising ang inaantok na hapon.
Nagbuntunghininga si Mona. Hayaan na nga ang problema, sabi niya sa sarili. Sabi nga ng teacher niya sa Values Education sa high school, "All things pass, only God remains."
Napansin ni Mona na parang ang haba-haba ng biyahe at hindi pa siya makakarating sa destinasyon niya. Isinandal niya ang kanyang ulo sa bintana at siya'y natulog.
At natulog pa nang hindi nanaginip.
---January 29, 2011; Saturday
Tatlong araw pagkatapos ng balitang sumabog na bus sa Makati.
ni Johnjo Tuason
Ala una ng hapon nang sumakay si Mona sa air-conditioned bus sa Baclaran. Para siyang robot at wala ang isip habang pumapanhik ng estribo hanggang sa naupo siya sa bandang likod na upuan, sa kanang bahagi ng bus. Dahil tanghaling tapat ay wala masyadong pasahero sa bus. Mataas ang araw kaya ginhawa ang pumasok sa de erkon na sasakyan.
Kaya parang robot si Mona ay dahil iniisip niya ang mga problema ng kanyang pamilya. Paano ba masosolusyunan ang mga problema kung ito ay tungkol sa pera? Kahit na call center agent siya at kumpara sa ibang trabaho ay malaki-laki na ang sahod, tila di pagkasyahan ang mga nag-uunahang babayarin: Matrikula ng nakababata niyang kapatid na si Sabel na nagna-nursing. Ang pang-dialysis ng Lolo Teddy niyang talamak sa alak noong kabataan kaya ngayo'y sinisingil ng kanyang mga bato (bakit ba pati siya ay kailangang singilin?). Pambayad sa kuryenteng may disconnection notice (para sa'n ba ang "environmental fee" na nakasulat sa billing?).
Paano na sila ni Emman? Matagal na nilang pinag-uusapan ang kasal nila na parang hanggang pangarap na lang sapagka't napakaraming obligasyon na kailangang harapin.
Tumingin sa labas si Mona at nakita niya ang Heritage hotel. Naisip niyang sana ay dito ganapin ang reception ng kanyang kasal.
Sumakay ang dalawang lalaki. Ang isa ay may kargang backpack. Umupo sila sa bandang gitna at hinubad ng huli ang kanyang backpack at nilagay sa ilalim ng upuan. Pinara nila ang bus sa may Evangelista at bumaba sila.
Magaalas-dos nang sumabog ang bus habang papalapit sa istasyon ng MRT sa Buendia at nagising ang inaantok na hapon.
Nagbuntunghininga si Mona. Hayaan na nga ang problema, sabi niya sa sarili. Sabi nga ng teacher niya sa Values Education sa high school, "All things pass, only God remains."
Napansin ni Mona na parang ang haba-haba ng biyahe at hindi pa siya makakarating sa destinasyon niya. Isinandal niya ang kanyang ulo sa bintana at siya'y natulog.
At natulog pa nang hindi nanaginip.
---January 29, 2011; Saturday
Tatlong araw pagkatapos ng balitang sumabog na bus sa Makati.
Subscribe to:
Posts (Atom)